معنی جغد در کتاب مقدس

جغدها پرندگان شکاری شبانه منحصر به فردی هستند که مربوط به شاهین شب است. تخمین زده می شود که امروزه حدود 135 گونه جغد وجود داشته باشد.

این پرندگان از حشرات ، جوندگان ، مارمولک ها ، خرگوش ها ، سنجاب ها و دیگر حیوانات کوچک و متوسط ​​تغذیه می کنند.

آنها تقریباً غیر قابل شنیدن در هنگام پرواز شناخته می شوند ، توانایی که آنها برای نزدیک شدن به طعمه های خود استفاده می کنند بدون اینکه حتی در فاصله بسیار نزدیک مورد توجه قرار گیرند.

آنها لانه های خود را در خرابه ها ، چاله های درختان و حتی در ساختمان های بلند بنا می کنند.

آنها بخاطر هوای مشخصه که شبیه ناله است بسیار شناخته شده اند.

جغدها به طور مشخص سرهای بزرگی دارند. بعضی از جغدها دارای گوش گوش هستند و همه آنها دور چشمهای بزرگ خود یک دایره پر دارند. چشمانشان آنقدر بزرگ است که تقریبا نیمی از سرشان را اشغال می کنند.

پرهای آنها طوری ساخته شده است که پرواز خاموش آنها را به سمت طعمه هایشان امکان پذیر می کند. آنها یک دید در شب قدرتمند دارند ، که به آنها امکان می دهد طعمه خود را در تاریکی دریابند.

آنها همچنین دارای شنوایی غیرمعمول و تیز هستند که توانایی اضافی دیگری است که به آنها در شکار کمک می کند. میزان شنوایی آنها چهار برابر بیشتر از شنیدن گربه ها حساس است.

آنها همچنین دارای پنجه های غیرمعمول قدرتمندی هستند که برای محکم گرفتن طعمه از آنها استفاده می کنند تا هنگام خوردن به لانه های خود برای خوردن آن ، آن را از دست ندهند. منقار آنها نیز قلاب است ، که به آنها امکان می دهد تا طعمه های خود را به راحتی پاره کنند.

این پرندگان از هوش متوسطی برخوردارند ، اما با این وجود ، آنها نمادی از خرد و دانش عالی محسوب می شوند.

به دلیل توانایی های آنها ، نمادگرایی های مختلف با آنها مرتبط است.

نمادگرایی جغد

جغدها نمادهای خرد ، رازداری ، مرگ ، اخبار ناخوشایند ، دانش ، هدایت درونی ، شهود ، هدیه های روانی ، بینش شهودی ، دانش مخفی ، ناشناخته ، تغییرات ، دوراندیشی ، جزئیات ، حرکت ، تاریکی ، رمز و راز و غیره هستند. جغد گاهی اوقات نمادی از جادوگری ، جادوی سیاه و شیطان پرستی قلمداد می شود.

برخی از معانی شوم اغلب به این پرندگان شب نسبت داده می شود. جغدها در سراسر جهان به عنوان پیام آور مرگ شناخته می شوند.

این نقش را بیشتر به دلیل فعالیتهای شبانه و توانایی حرکت تقریباً نامرئی نسبت داده اند. آنها همچنین نمادی از دانش و خرد باستانی هستند. جغدها گاهی اوقات نماد خرد روح یک شخص هستند.

جغدها به دلیل سبک زندگی عمدتاً شبانه خود ، نماد رمز و راز و تاریکی محسوب می شوند و شب از زمان های بسیار قدیم نماد ناشناخته به حساب می آید. مردم نمی توانند در تاریکی ببینند و نمی دانند چه چیزی از تاریکی در کمین است.

از طرف دیگر ، جغدها دید در شب بسیار خوبی دارند و آنها کاملاً می دانند چه چیزی در تاریکی پنهان است. به دلیل همین توانایی ، جغدها نمادهای دانش پنهان ، جادو ، رمز و راز ، تاریکی ، جهان زیرین و جهان روح در نظر گرفته می شوند ، چیزی که اکثر انسان ها با آن رابطه ندارند و از آن هراس دارند.

نمادگرایی جغد همچنین به ماه ، باروری و انرژی زنانه مربوط می شود. در رابطه با آن ، جغد نماد چرخه های ماه و تجدید است.

در بسیاری از افسانه ها و افسانه ها به نمادگرایی جغد اشاره شده است. در یونان باستان ، جغد نماد الهه آتنا بود که الهه جنگ و خرد بود. در اسطوره درباره آتنا ، جغد در کنار کور الهه نشست ، تا او را قادر به دیدن تمام حقیقت در مورد امور کند.

به همین دلیل جغد در یونان باستان نمادی از عقل بالاتر قلمداد می شد. جغد نیز نگهبان آکروپولیس محسوب می شد. به قیاس با آن ، الهه رومی دیانا ، که مطابقت با الهه یونانی آتنا بود ، همچنین جغد را به عنوان نماد خود داشت.

جغد گاهی اوقات به عنوان نمادی از یهودیان در نظر گرفته می شود ، زیرا آنها عیسی مسیح را طرد کرده اند ، و بنابراین تاریکی را به جای نور انتخاب کرده اند.

وقتی عنکبوت می بینی

معنی جغد در کتاب مقدس

جغدها در دره های فلسطین ، غارها و معابد ویران شده ساکن شده و شهرها را ویران کردند. درست مانند برخی دیگر از پرندگان و حیوانات آن زمان ، در کتاب مقدس از آنها بعنوان نجس و نامناسب برای خوردن نام برده شده است.

جغد را مادر خرابه ها می دانستند ، و این یکی از دلایلی بود که در قسمت هایی از کتاب مقدس که در آن موضوعات ویران و شهرهای متروکه بودند ، ذکر شد.

جغدها در کتاب مقدس نمادی از تاریکی ، تنهایی ، ویرانی ، انزوا ، رها شدن هستند ، اما این معانی به سادگی از زمینه ای که جغد در کتاب مقدس ذکر شده است برخاسته اند.

کتاب مقدس جغد را فی نفسه خوب و بد توصیف نمی کند.

جغدها چندین بار در قسمت های مختلف کتاب مقدس ذکر شده است.

در مزامیر ، آیه 102: 6 می گوید: من مانند یک مثل هستم جغد در کویر ، مانند یک جغد تنها در یک بیابان دوردست. این خطوط احساس تنهایی و ناامیدی را توصیف می کند.

آنها شخصی ناامید را توصیف می کنند که در برخی از شرایط ناشناخته و غیر دوستانه تنها و بدون کمک کسی تنها مانده است. تنها چیزی که می ماند شکار خدا برای کمک و نجات است.

در کتاب اشعیای نبی ، فصل 13 در مورد پیشگویی قضاوت خدا و تخریب شهر بابل صحبت می کند. در آیه 19-22 آمده است: و بابل ، جلال پادشاهی ، زیبایی جلال کلدانیان ، مانند زمانی خواهد بود که خداوند سدوم و Gomorrah را سرنگون کرد.

هرگز در آن ساکن نخواهد شد و نسلی به نسلی دیگر در آن ساکن نخواهند شد. چوپانها نباید چادرهای خود را در آنجا قرار دهند.

اما جانوران وحشی کویر باید در آنجا خوابیده باشند. و خانه هایشان پر از موجودات رقت انگیز باشد. و جغدها در آنجا ساکن خواهند شد و شهدا در آنجا می رقصند. وحوش جزایر باید در خانه های متروک خود و اژدها در قصرهای دلپذیر خود گریه کنند و زمان او نزدیک است که فرا برسد و روزهای او طولانی نخواهد شد.

این کلمات تهدیدآمیز در مورد جغدها در متن موجودات زنده باقی مانده پس از ویرانی که خداوند به شهر بابل وارد خواهد کرد ، صحبت می کنند. در آنجا دیگر هیچ انسانی وجود نخواهد داشت ، فقط حیوانات وحشی هستند.

کتاب اشعیای نبی ، در فصل 34 ، همچنین پیشگویی را درباره قضاوت ، انتقام و نابودی ادوم از سوی خداوند بیان می کند.

در آیه 11 ، جغدها مجددا ذکر شده است: اما حیوان وحشی و مرغ دریایی باید آن را داشته باشند. همچنین جغد و زاغ در آن ساکن خواهد شد. و او بر روی آن خط آشفتگی و سنگهای پوچی را گسترش خواهد داد.

باز هم ، این سطرها در مورد عواقب تخریب و هیچ چیز باقی مانده از جانوران وحشی در ویرانه ها و ویرانی ها صحبت می کند.

در فصل 50 ، آیه 39 کتاب ارمیا در عهد عتیق آمده است: بنابراین ، حیوانات وحشی کویر با جانوران وحشی جزایر در آنجا زندگی می کنند ، و جغدها در آن ساکن خواهند شد و دیگر برای همیشه زندگی نخواهد شد. و دیگر نمی توان آن را از نسلی به نسل دیگر ساکن کرد.

در اینجا مکان دیگری در کتاب مقدس است که جغدها در متن ویرانی و رها کردن ذکر شده است ، و آنها را پرندگانی معرفی می کند که در ویرانه ها و شهرهای متروک زندگی می کنند.

کتاب اشعیا ، فصل 34 ، آیه 15 ، جغدها را در همان زمینه ذکر می کند: جغد بزرگ لانه اش کن ، دراز بکشد ، بیرون بیاورد و جوانش را زیر سایه اش جمع کن. کرکسها نیز جمع خواهند شد ، هرکدام با همسرش.

در فصل 43 کتاب اشعیا ، آیه 20 ، جغدها یک بار دیگر ذکر شده است: حیوان مزرعه من ، اژدها و جغدها : چون در بیابان آب می دهم و در صحرا رودخانه می دهم تا به قوم برگزیده خود بنوشم.

در بسیاری از قسمت های عهد عتیق ، جغد به عنوان موجودی منفور توصیف شده است ، و در مقایسه با موجوداتی مانند اژدها ، تمساح ، خفاش ، زاغ ، و غیره به بنی اسرائیل دستور داده شد که جغدها را به عنوان غذا مصرف نکنند زیرا آنها نجس و نامناسب هستند خوردن

گونه های مختلف جغدها به عنوان پرندگان نجس در کتاب لاویان 11: 16–17 ذکر شده اند. تثنیه 14:16؛ اشعیا 34: 14–15: ارمیا 50:39؛ صوفانیا 2:14.

در کتاب ایوب ، فصل 30 ، آیه 28-29 ، ایوب می گوید: من بدون آفتاب عزادار شدم: ایستادم و در اجتماع گریه کردم. من یک برادر برای اژدها ، و یک همراه با هستم جغدها . در این خطوط از جغدها در رابطه با احساس عزاداری و استیصال استفاده می شود.

در عهد عتیق ، در میکا ، جایی که میکا سقوط اورشلیم و سامره را پیشگویی می کند ، در فصل 1 ، آیه 8 ، گفته شده است: بنابراین من زار می زنم و زوزه می کشم ، برهنه و برهنه خواهم رفت: اژدها ، و عزاداری به عنوان جغدها .

در اینجا دوباره به جغد در زمینه عزاداری اشاره می شود ، عمدتا به دلیل هوای مشخصی که شبیه عزاداری دارد.